Yokuşta kendiliğinden kayan araç haberleri çoğu zaman aynı noktada birleşir. Tonlarca ağırlıktaki araç tek bir güvenceye emanet edilmiştir. Oysa yokuş parkının uygulaması kolay, basit bir kuralı vardır. Üç güvence birlikte kullanılırsa aracın kayma riski çok azalır.
Birinci güvence el frenidir ve arka tekerleri kilitleyerek aracı yerinde tutar. İkinci güvence vitestir; motor ya da park kilidi kaymaya karşı direnç gösterir. Üçüncü güvence ise ön tekerlerin çevrildiği yöndür. Fren ve vites yetmezse araç yola değil, kaldırım gibi bir engele gider.
Bu üç güvence birbirinin yedeği gibi çalışır. Biri zayıf kalırsa diğerleri devreye girer. Bu yüzden hiçbiri atlanmaz ve hepsi her parkta uygulanır.
| Durum | Manuel vites | Otomatik vites |
|---|---|---|
| Burnu yokuş yukarı | Birinci vites | P konumu |
| Burnu yokuş aşağı | Geri vites | P konumu |
| Düz zemin | Birinci ya da geri | P konumu |
Manuel araçta takılı vites, aracın kayma yönüne karşı direnç üretir. Otomatik araçta P konumu kutunun içindeki küçük bir kilidi devreye sokar. Bu kilit, aracın bütün ağırlığını tek başına taşımak için tasarlanmamıştır. P ile ilgili bir uyarı görürseniz vites P konumuna alın mesajı yazısına bakın.
Yokuş aşağı park ederken ön tekerleri bordüre doğru çevirin. Araç kaymaya başlarsa teker bordüre dayanır ve aracı durdurur. Yokuş yukarı park edip bordür varsa tekerleri yola doğru çevirin. Araç geri kayarsa ön tekerin arka kısmı bordüre yaslanır.
Bordür yoksa tekerleri her durumda yolun dış tarafına çevirin. Böylece araç kayarsa trafiğe değil, yol kenarına doğru gider. Bu kurallar için yokuşta doğru park yazısı da ek bilgi verir.
Otomatik vitesli araçta doğru park sırası şöyledir. Önce ayak frenine basın ve aracı tam durdurun. Sonra el frenini çekin, ardından vitesi P konumuna alın. En son ayak frenini yavaşça bırakın.
Önce P'ye alıp freni bırakırsanız aracın ağırlığı park kilidinin üzerine biner. P'den çıkarken duyulan sert "klonk" sesi bu yüzden ortaya çıkabilir. El freni yükü önce üstlenirse kilit rahat kalır ve zorlanmaz. Manuel araçta da mantık aynıdır: yükü el freni taşır, vites yedek görevi görür.
Kol eskisinden daha yukarı çekiliyorsa ayar bozulmuş ya da pabuçlar aşınmış olabilir. Araç yokuşta hafifçe kayıyorsa el freninin tutma gücü azalmıştır. Bu durumda el freni tutmuyor yazısına göz atın. Çekerken ya da bırakırken ses geliyorsa el freni sesi yazısı yol gösterir.
Kışın uzun süre park edilen araçta el freni donabilir. Bunun önlemleri için el freni donması yazısını okuyun. Dik yokuşlu bir bölgede yaşıyorsanız el freni kontrolünü bakım takviminize ekleyin.
Yokuşta park edilmiş aracı hareket ettirirken de sıra önemlidir. Önce ayak frenine basın ve motoru çalıştırın. Sonra vitesi seçin ve el frenini dikkatlice indirin. Kalkış desteği olan araçlarda bu sistem geri kaymayı kısa bir süre önler. Sistem çalışmıyorsa yokuş kalkış desteği arızası yazısına bakın. Aracınız için randevu öncesi şanzıman arıza tespiti sayfasına göz atın.
Yeterli değildir. El freni, vites ve teker yönü her parkta birlikte kullanılmalıdır.
Önce ayak freni basılıyken el freni çekilir. Ardından vites P konumuna alınır.
Ön tekerler bordüre doğru çevrilir. Araç kayarsa teker bordüre dayanıp durur.
Tekerler her durumda yolun dış tarafına çevrilir. Böylece araç trafiğe doğru gitmez.
Kol fazla yukarı çekiliyorsa ya da araç yokuşta kayıyorsa freni test ettirin.
Tutma gücünü, halatı, pabuçları ya da elektrikli fren motorunu kontrol eder, bulguları size anlatırız.